भीष्मस्य दुर्योधनं प्रति उपालम्भः
Bhīṣma’s Reproof to Duryodhana
दुर्योधनो महाराज राक्षसान् समुपाद्रवत् । अमर्षवशमापतन्नस्त्यक्त्वा जीवितमात्मन:
sañjaya uvāca | duryodhano mahārāja rākṣasān samupādravat | amarṣavaśam āpatan na tyaktvā jīvitam ātmanaḥ ||
Wika ni Sañjaya: O Hari, si Duryodhana, nilamon ng matinding poot, ay sumugod nang tuwiran sa mga Rākṣasa—itinakwil ang pag-aalala sa sariling buhay. Matapos madurog at malipol ang kaniyang mga mangangabayo sa elepante, pinili niya ang walang-ingat na katapangan kaysa pag-iingat sa sarili, udyok ng sugatang dangal at galit sa gitna ng kaguluhan ng digmaan.
संजय उवाच
The verse highlights how anger and wounded pride (amarṣa) can overpower discernment, pushing a warrior toward rash action and disregard for life. It implicitly contrasts impulsive, ego-driven courage with steadier, dharma-guided judgment.
After his elephant-mounted fighters have been broken and destroyed, Duryodhana—stung by humiliation and fury—charges at the Rākṣasa warriors. Sañjaya reports this to the king, emphasizing Duryodhana’s rage and his willingness to risk his life.