ततः शब्दो महानासीत् सैन्ययोरुभयोर्नुप । निर्गच्छमानयो: संख्ये सागरप्रतिमो महान्,महाराज! वे दोनों सेनाएँ जब युद्धके लिये शिविर्से बाहर निकलने लगीं, उस समय संग्रामभूमिमें महासागरकी गर्जनाके समान महान् घोष होने लगा
tataḥ śabdo mahān āsīt sainyayor ubhayor nṛpa | nirgacchamānayoḥ saṅkhye sāgara-pratimo mahān ||
Sinabi ni Sañjaya: Pagkaraan nito, O Hari, nang lumalabas ang dalawang hukbo upang sumabak sa labanan, sumiklab ang isang napakalakas na ugong mula sa magkabilang panig—malawak at malalim, gaya ng dagundong ng karagatan. Ipinapakita ng taludtod na ang darating na sagupaan ay hindi simpleng alitan ng iilan, kundi isang pangyayaring yayanig sa daigdig, kung saan ang sama-samang loob at bugso ng digmaan ay lumalampas sa kapangyarihan ng bawat tao.
संजय उवाच
The verse highlights how war amplifies human intention into an overwhelming collective force—symbolized by an ocean-like roar—inviting reflection on responsibility, restraint, and the ethical weight of mass conflict.
As both armies leave their camps and move out to form up for battle, a huge, ocean-like clamour rises across the battlefield; Sañjaya reports this to King Dhṛtarāṣṭra to convey the scale and intensity of the moment.