Shloka 2
संछिद्य चापानि च तानि राज्ञां तेषां रणे वीर्यवतां क्षणेन | विव्याध बाणैर्युगपन्महात्मा निःशेषतां तेष्वथ मन्यमान:,रणक्षेत्रमें उन पराक्रमी नरेशोंके धनुषोंको क्षणभरमें काटकर महामना अर्जुनने उनका पूर्णतः संहार कर देनेकी इच्छासे एक ही साथ सबको अपने बाणोंसे घायल कर दिया
saṃchidya cāpāni ca tāni rājñāṃ teṣāṃ raṇe vīryavatāṃ kṣaṇena | vivyādha bāṇair yugapan mahātmā niḥśeṣatāṃ teṣv atha manyamānaḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Sa gitna ng labanan, ang dakilang-loob na si Arjuna ay sa isang iglap pinutol ang mga busog ng mga haring iyon—mga matitikas sa tapang. Pagkaraan, sa hangaring lipulin sila nang lubos, tinamaan niya silang lahat nang sabay-sabay ng kanyang mga palaso.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how intention (manyamānaḥ) shapes action in war: skill and speed can neutralize opponents instantly, but the stated aim of 'niḥśeṣatā' (total destruction) foregrounds the moral strain in righteous warfare—whether force is used merely to disable or to annihilate.
Sañjaya reports that Arjuna, in the thick of combat, swiftly severs the bows of several valorous kings and simultaneously wounds them with arrows, acting with the intention of completely finishing them off.