Irāvān-nidhana-anantaraṃ Ghaṭotkaca-nādaḥ
After Irāvān’s fall: Ghaṭotkaca’s roar and the clash with Duryodhana
अभ्यधावत् ततो राजा श्रुतायुषमरिंदमम् । विनिघ्नन् सायकैस्ती&#णैर्नवभिरनतपर्वभि:,उस समय झुकी हुई गाँठवाले नौ तीखे सायकोंद्वारा शत्रुदमन श्रुतायुको घायल करते हुए राजा युधिष्ठिरने उसपर धावा किया
abhya-dhāvat tato rājā śrutāyuṣam ariṃdamam | vinighnan sāyakais tīkṣṇair navabhir anata-parvabhiḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Pagkaraan, sinalakay ni Haring Yudhiṣṭhira si Śrutāyus, ang manlulupig ng mga kaaway, at tinamaan siya ng siyam na matutulis na palaso na ang mga dugtungan ay nakayukong pababa, kaya’t nasugatan siya sa siksikan ng labanan. Ipinakikita ng tagpong ito na ang hari—bagaman tapat sa dharma—ay napipilit ng tungkulin ng digmaan na salubungin ang pagsalakay sa pamamagitan ng lakas, ayon sa mabagsik na kṣatriya-dharma.
संजय उवाच
Even a dharma-minded king may be required to use force when fulfilling kṣatriya-duty in a righteous war; the verse highlights action under obligation rather than personal cruelty.
Sañjaya describes Yudhiṣṭhira rushing at the warrior Śrutāyus and wounding him with nine sharp arrows characterized as having bent joints (anata-parvan).