Adhyāya 86: Irāvān’s Lineage, Cavalry Clash, and the Māyā-Duel Ending in Irāvān’s Fall
स्वस््रीयाभ्यां नरव्याप्रो नाकम्पत यथाचल: । प्रहसन्निव तां चापि शस्त्रवृष्टिं जघान ह
sa-srīyābhyāṁ naravyāpro nākampata yathācalaḥ | prahasann iva tāṁ cāpi śastravṛṣṭiṁ jaghāna ha ||
Sinabi ni Sañjaya: Bagaman natabingan siya ng di-mabilang na mga palasong may baluktot na dugtungan na pinakawalan ng mga anak ng kanyang kapatid na babae, si Śalya—ang pinakadakila sa mga lalaki—ay nanatiling matatag na parang bundok, hindi nayayanig at hindi gumagalaw. Na waring nakangiti, winasak niya ang mismong ulang iyon ng mga sandata.
संजय उवाच
The verse highlights steadfastness under pressure: a warrior grounded in resolve does not waver even when overwhelmed. Ethically, it reflects the ideal of kṣatriya-dharma—courage, composure, and effective action without panic amid violence.
In the battle scene narrated by Sañjaya, Śalya is showered with numerous arrows shot by his sister’s sons. Despite being covered by missiles, he remains unmoved like a mountain and counters so effectively that he breaks and nullifies the incoming weapon-rain.