भीष्म-युधिष्ठिर-संमर्दः
Bhīṣma’s Pressure on Yudhiṣṭhira; Śikhaṇḍī’s Approach; Evening Withdrawal
स हताश्वे रथे तिष्ठन् श्रुतकर्मा महारथ: । शक्ति चिक्षेप संक्रुद्धो महोल्कां ज्वलितामिव
sa hatāśve rathe tiṣṭhan śrutakarmā mahārathaḥ | śaktiṃ cikṣepa saṃkruddho maholkāṃ jvalitām iva ||
Sinabi ni Sañjaya: Bagaman napatay na ang kanyang mga kabayo, nanatiling nakatindig sa sariling karwahe ang dakilang mandirigmang karwahe na si Śrutakarmā. Sa naglalagablab na galit, inihagis niya ang sandatang śakti, nagniningas na parang isang dambuhalang bulalakaw.
संजय उवाच
The verse highlights how anger (krodha) can propel a warrior to intensify aggression even when disadvantaged; it implicitly warns that wrath fuels escalation and clouds judgment, a recurring ethical concern in the Mahābhārata’s war narrative.
After his horses are killed, the mahāratha Śrutakarmā still stands on his chariot and, in fury, hurls a śakti weapon at his opponent (noted in the accompanying Hindi as Durmukha), likened to a blazing meteor.