Shloka 2
संजय कहते हैं--महाराज! तदनन्तर (मोहनास्त्र-जनित) मोहसे जगनेपर राजा दुर्योधनने युद्धभूमिसे पीछे न हटनेवाले भीमसेनको पुनः बाणोंकी वर्षासे रोक दिया ।। एकीभूतास्ततश्वैव तव पुत्रा महारथा: । समेत्य समरे भीम॑ योधयामासुरुद्यता:,फिर आपके सभी महारथी पुत्र समरभूमिमें एकत्र होकर पूर्ण प्रयत्नपूर्वक भीमसेनके साथ युद्ध करने लगे
sañjaya uvāca | ekībhūtās tataś caiva tava putrā mahārathāḥ | sametya samare bhīmaṁ yodhayāmāsur udyatāḥ ||
Wika ni Sañjaya: Mahal na Hari! Pagkaraan nito, ang lahat ng iyong mga anak—mga dakilang mandirigmang nakasakay sa karwahe—ay nagtipon sa larangan ng digmaan, nagkaisa ang layon at matatag ang pasya, at buong sigasig na nakipaglaban kay Bhīma.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how unity and determination, though powerful virtues in themselves, become ethically fraught when harnessed for adharma-driven aggression. It invites reflection on intention (bhāva) behind action: collective strength can protect dharma or amplify destructive pride.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the Kaurava princes, acting together as elite chariot-warriors, assemble on the battlefield and jointly engage Bhīma in combat, indicating a coordinated attempt to check or overwhelm him.