Shloka 7
मेरोर्दिग्वर्णनम् / Digvarṇana of Meru: Uttara-Kuru, Bhadrāśva, and Jambūdvīpa Motifs
इस प्रकार श्रीमह्ाभारत भीष्मपर्वके अन्तर्गत जम्बूखण्डविनिर्माणपर्वमें माल्यवान्का वर्णनविषयक सातवाँ अध्याय पूरा हुआ,महाबलास्तत्र जना राजन् मुदितमानसा: । महाराज! वहीं विहंगोंमें उत्तम पक्षिराज गरुड़ निवास करते हैं। वहाँके सब मनुष्य यक्षोंकी उपासना करनेवाले, धनवान्, प्रियदर्शन, महाबली तथा प्रसन्नचित्त होते हैं ।। ६६ || एकादश सहस्राणि वर्षाणां ते जनाधिप
mahābalās tatra janā rājan muditamānasāḥ | mahārāja! vahāṁ vihaṅgeṣu uttamaḥ pakṣirājaḥ garuḍaḥ nivāsam karoti | tatra sarve manuṣyā yakṣopāsakāḥ dhanavantaḥ priyadarśanāḥ mahābalinaḥ tathā prasannacittāḥ bhavanti ||
Isinalaysay ni Sañjaya: “O Hari, sa lupain yaon ang mga tao’y lubhang malalakas at may masayang kalooban. Doon, sa gitna ng mga ibon, nananahan si Garuḍa—ang kataas-taasang hari ng mga ibon. Ang mga naninirahan ay deboto sa pagsamba sa mga Yakṣa; sila’y mayaman, kaaya-ayang pagmasdan, makapangyarihan, at panatag sa loob.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage links social well-being with inner contentment and reverence: a community is portrayed as prosperous and harmonious when its people are devoted (upāsakāḥ), strong, and mentally serene (prasannacittāḥ), suggesting an ethical ideal where prosperity is accompanied by piety and joy rather than arrogance or conflict.
Sanjaya continues a descriptive account of sacred/cosmic geography within Bhishma Parva, depicting a particular region of Jambudvipa: Garuda dwells there, and the local people are described as Yaksha-worshipping, wealthy, attractive, powerful, and cheerful.