इति श्रीमहाभारते भीष्मपर्वणि भीष्मवधपर्वणि पञठचमदिवसावहारे चतु:सप्ततितमोध्याय:
iti śrīmahābhārate bhīṣmaparvaṇi bhīṣmavadhaparvaṇi pañcamadivasāvahāre catuḥsaptatitamo 'dhyāyaḥ
Sa ganito, sa «Śrī Mahābhārata», sa loob ng «Bhīṣma Parva»—lalo na sa bahaging tumatalakay sa pagbagsak (kamatayan) ni Bhīṣma—sa salaysay ng ikalimang araw (ng digmaan), nagwawakas ang ikapitumpu’t apat na kabanata. Ito ang pangwakas na tala (colophon) na nagmamarka ng pagsasara ng isang yunit ng salaysay, inilalagay ang mga pangyayari sa bigat ng dharma sa digmaan at sa nalalapit na pagbagsak ng dakilang nakatatanda, na ang kapalaran ay nakatali sa panata, tungkulin, at sa malungkot na mga pangangailangan ng larangan ng labanan.
संजय उवाच
This line functions as a colophon rather than a doctrinal verse: it teaches how the epic frames moral history—events are carefully located within parva, sub-episode, and battle-day, underscoring that ethical reflection in the Mahābhārata is inseparable from narrative context.
The text is closing a chapter: it states that the seventy-fourth chapter ends within the Bhīṣma Parva, in the Bhīṣma-vadha episode, during the narration of the fifth day of the Kurukṣetra war.