Shloka 9
Duryodhana’s Anxiety, Bhīṣma’s Reassurance, and Renewed Mobilization (दुर्योधनचिन्ता–भीष्मप्रत्याश्वासन–सेनानिर्गमनम्)
जीवितान्तकरान् घोरान् समादत्त शिलीमुखान् | तैस्तूर्ण समरे<विध्यद् द्रौणिं बलवतां वर:,तब श्रीकृष्णसहित अर्जुनने क्रोधसे लाल आँखें करके बारंबार गरम-गरम लंबी साँस खींचकर सोच-विचार करनेके पश्चात् धनुषको बायें हाथसे दबाया। फिर उन शशत्रुसूदन गाण्डीवधारी पार्थने कुपित हो झुकी हुई गाँठवाले कुछ भयंकर बाण हाथमें लिये, जो जीवनका अन्त कर देनेवाले थे। बलवानोंमें श्रेष्ठ अर्जुनने उन बाणोंद्वारा तुरंत ही समरांगणमें अश्वत्थामाको घायल किया
sañjaya uvāca | jīvitāntakarān ghorān samādatta śilīmukhān | tais tūrṇaṃ samare ’vidhyad drauṇiṃ balavatāṃ varaḥ |
Sinabi ni Sañjaya: Kinuha ni Arjuna, ang pinakadakila sa mga makapangyarihan, ang mga kakila-kilabot na palasong śilīmukha na pumapatay ng buhay, at agad niyang tinamaan sa larangan ng digmaan ang anak ni Droṇa (si Aśvatthāmā).
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the severe moral pressure of battlefield duty: when confronted by a dangerous foe, a warrior may be compelled to use deadly means, yet the action is framed as swift, purposeful execution of kṣatriya responsibility rather than cruelty for its own sake.
Sañjaya narrates that Arjuna, choosing fearsome, lethal arrows, quickly wounds Droṇa’s son Aśvatthāmā in the midst of battle.