भीमसेन-दुर्योधन-समागमः
Bhīmasena–Duryodhana Engagement at Sunset
मध्यंदिनगते सूर्ये नभस्याकुलतां गते । कुरव: पाण्डवेयाश्व निजघ्नुरितरेतरम्,सूर्यदेव दिनके मध्यभागमें आ गये। आकाश तपने लगा। परंतु उस समय भी कौरव तथा पाण्डव एक-दूसरेको मार रहे थे
madhyaṃdinagate sūrye nabhasy ākulatāṃ gate | kuravaḥ pāṇḍaveyāś ca nijaghnur itaretaram ||
Wika ni Sañjaya: Nang sumapit ang araw sa katanghalian at ang langit ay naging mabigat sa init at kaguluhan, ang mga Kuru at ang mga anak ni Pāṇḍu ay patuloy pa ring nagbubuwal sa isa’t isa. Kahit sa tuktok ng araw—na wari’y hinihingi ng kalikasan ang paghinto—hindi humupa ang bugso ng labanan, sapagkat ang digmaan, kapag pinakawalan, ay humihila sa magkabilang panig lampas sa karaniwang pagpipigil.
संजय उवाच
The verse highlights the relentless, self-perpetuating nature of war: even when the day is at its harshest, hostility continues. Ethically, it suggests how conflict can overpower normal human limits and compassion, pressing warriors into mutual destruction once the cycle of violence is set in motion.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that at midday, as the sun stands overhead and the sky becomes oppressive, the Kuru forces and the Pāṇḍavas continue fighting and killing one another without pause.