Chapter 7: Dvīpa–Varṣa–Meru-varṇana
Description of the Dvīpa, Varṣas, and Mount Meru
एकैकमनुरक्तं च चक्रवाकसमं विभो । निरामयाश्च ते लोका नित्यं मुदितमानसा:,प्रभो! वे चकवा-चकवीके समान सदा एक-दूसरेके अनुकूल बने रहते हैं। उत्तरकुरुके लोग सदा नीरोग और प्रसन्नचित्त रहते हैं
ekaikam anuraktaṃ ca cakravākasamaṃ vibho | nirāmayāś ca te lokā nityaṃ muditamānasāḥ prabho ||
Wika ni Sañjaya: “O makapangyarihang panginoon! Doon, ang bawat tao ay tapat at nakaugnay sa kapwa, gaya ng magkaparis na ibong cakravāka—laging magkakapit ang damdamin. At ang mga tao roon ay walang karamdaman, laging masaya ang kalooban, O ginoo.”
संजय उवाच
The verse presents a dharmic ideal of social life: mutual devotion and concord among people, coupled with health and sustained inner cheerfulness. It implies that harmony and well-being are marks of a rightly ordered community.
Sanjaya is describing a distant, exemplary region (Uttarakuru in the common contextual gloss) to Dhritarashtra, portraying its inhabitants as mutually affectionate like paired cakravāka birds and as consistently healthy and joyful.