Shloka 40
नास्ति लोकेषु तद् भूतं भविता नो भविष्यति । यो जयेत् पाण्डवान् सर्वान् पालिताउ्छार्ड्र्धन्वना,(ससुरासुरमर्त्येषु यो विद्यात् तत्त्वतो हरिम् ।) लोकमें ऐसा कोई प्राणी न हुआ है, न है और न होगा, जो शार्ज्ू-धनुष धारण करनेवाले भगवान् श्रीकृष्णके द्वारा सुरक्षित इन सब पाण्डवोंपर विजय पा सके तथा देवता, असुर और मनुष्योंमें ऐसा भी कोई नहीं है, जो उन भगवान् श्रीहरिको यथार्थरूपसे जान सके
bhīṣma uvāca | nāsti lokeṣu tad bhūtaṃ bhavitā no bhaviṣyati | yo jayeta pāṇḍavān sarvān pālitān śārṅgadhanvanā | (sa-surāsura-martyeṣu yo vidyāt tattvato harim) |
Wika ni Bhīṣma: “Sa lahat ng mga daigdig, wala pang nagkaroon, wala ngayon, at wala ring magkakaroon kailanman na sinumang nilalang na makalulupig sa lahat ng Pāṇḍava—sapagkat sila’y iniingatan ni Kṛṣṇa, ang may hawak ng busog na Śārṅga. At sa mga diyos, asura, at tao, wala ring sinuman ang tunay na makakakilala kay Hari ayon sa Kanyang likas na anyo.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
That victory is not merely a matter of human strength: when a cause is upheld under Krishna’s protection, it becomes unconquerable; and Krishna (Hari) transcends complete conceptual grasp by gods, demons, or humans, urging humility and devotion rather than pride in knowledge.
In the Bhishma Parva’s war setting, Bhishma addresses the situation on the battlefield and declares the futility of attempting to defeat the Pandavas because Krishna stands as their protector, while also emphasizing Krishna’s immeasurable, divine nature.