Shloka 20
Arjuna’s Advance toward Bhīṣma; The Gāṇḍīva’s Signal and the Armies’ Convergence (भीष्माभिमुखगमनम् — गाण्डीवनिर्घोष-ध्वजवर्णनम्)
समाधत्त सुसंकुद्धः क्षुरप्रं लोमवाहिनम् । तेन चिच्छेद नृपतेर्भीम: कार्मुकमुत्तमम्,आपके धनुर्धर पुत्रद्वारा समरांगणमें अपने सारथि विशोकको तीखे बाणोंके आघातसे पीड़ित होता देख भीमसेन सह न सके। उन्होंने कुपित होकर अपना दिव्य धनुष हाथमें लिया। महाराज! भरतश्रेष्ठ] फिर आपके पुत्रके वधके लिये अत्यन्त कुपित होकर उन्होंने पंखयुक्त क्षुरप्रका संधान किया और उसके द्वारा राजा दुर्योधनके उत्तम धनुषको काट डाला
saṃdadhat susaṃkuddhaḥ kṣurapraṃ lomavāhinam | tena ciccheda nṛpater bhīmaḥ kārmukam uttamam ||
Wika ni Sañjaya: Sa nag-aalab na galit, ikinabit ni Bhīma ang palasong matalim na parang labaha, mabilis lumipad na may mga pakpak na tila hibla ng buhok. Sa palasong iyon, pinutol niya ang napakahusay na busog ng hari—upang baliin ang lakas-panlaban ni Duryodhana at pabilisin ang kanyang pagkatalo sa makatarungang poot ng larangan ng digmaan.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in war, power is ideally directed toward disabling an opponent’s capacity to harm rather than indulging in uncontrolled slaughter; the verse highlights disciplined martial action—severing the bow—to neutralize threat while fulfilling kṣatriya-duty.
Bhīma, furious in battle, sets a razor-headed arrow and uses it to cut Duryodhana’s excellent bow, aiming to weaken him decisively in the fight.