Shloka 13
Bhīṣma’s Stuti of Keśava and Counsel on Nara–Nārāyaṇa (भीष्म-स्तवः; नरनारायण-प्रसङ्गः)
शड्खस्वनास्तूर्यरथस्वनाश्न सर्वेष्वनीकेषु ससिंहनादा: । तत:ः: सबाणानि महास्वनानि विस्फार्यमाणानि धनूंषि वीरै:
saṅkhasvanās tūryarathasvanāś ca sarveṣv anīkeṣu sa-siṃhanādāḥ | tataḥ sa-bāṇāni mahāsvanāni visphāryamāṇāni dhanūṃṣi vīraiḥ || dhanuḥvedavido mukhyā ajeyāḥ śatrubhir yudhi | sahatāputraṃ jighāṃsantaṃ parivavruḥ kirīṭinam ||
Wika ni Sañjaya: Sa lahat ng pangkat ng hukbo, sabay-sabay na umalingawngaw ang pag-ugong ng mga kabibe, ang tunog ng mga trumpeta at iba pang tugtugin, ang dagundong ng mga karwahe, at ang sigaw ng mga mandirigmang tila leon. Pagkaraan, sumambulat ang malakas na kalansing ng mga busog na hinihila—may nakahandang palaso—habang naghahanda ang mga bayani sa pag-atake. Mga dalubhasa sa pana, di-matitinag sa harap ng kaaway sa labanan, pinaligiran nila si Arjuna na may koronang diyadema, na may hangaring patayin siya kasama ang kanyang anak.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how war amplifies collective intent: disciplined skill (dhanuḥveda) and coordinated force can be directed toward a single objective—here, the attempted killing of Arjuna and his son—reminding the reader of the grave ethical weight of martial resolve and the consequences of choosing violence as a means.
Sañjaya describes the battlefield erupting with conches, instruments, chariots, and war-cries; then bows are drawn with arrows set, producing a loud twang. Foremost archers, deemed hard to defeat in combat, close in and surround Arjuna (the diadem-wearer), intent on killing him along with his son.