आम वचो भीष्म: प्रहसन् वै मुहुर्मुहुः । [ तनयं तुभ्यं क्रोधादुद्वृत्य चक्षुषी,यह सुनकर भीष्म बारंबार हँसकर क्रोधसे आँखें तरेरते हुए आपके पुत्रसे बोले --
sañjaya uvāca | āma vaco bhīṣmaḥ prahasan vai muhur muhuḥ | tanayaṃ tubhyaṃ krodhād udvṛtya cakṣuṣī, …
Wika ni Sañjaya: Nang marinig ang mga salitang iyon, si Bhīṣma ay tumawa nang paulit-ulit; saka, sa galit, na nakadilat at matalim ang titig, hinarap niya ang iyong anak—na waring paghamak sa payong narinig at isang mahigpit na babala ayon sa mabagsik na batas ng digmaan at pananagutan.
संजय उवाच
The verse highlights the ethical weight of counsel in war: when pride and anger dominate leadership, even elders respond with sharp irony and stern admonition, implying that righteous strategy requires humility and self-control.
Sañjaya reports that Bhīṣma, after hearing certain words, repeatedly laughs and then, angered, glares with widened eyes and speaks to Dhṛtarāṣṭra’s son (Duryodhana), setting up a reprimand or forceful instruction.