पुनरावर्ततां तेषां वेग आसीद् विशाम्पते । पूर्वत: सागरस्थेव चन्द्रस्योदयनं प्रति,महाराज! पुनः लौटते हुए उन योद्धाओंका महान् वेग चन्द्रोदयके समय बढ़ते हुए महासागरके समान जान पड़ता था
punarāvartatāṁ teṣāṁ vega āsīd viśāmpate | pūrvataḥ sāgarastheva candrasyodayanaṁ prati, mahārāja |
Wika ni Sañjaya: “O panginoon ng bayan, nang sila’y muling bumalik, ang kanilang sigla at dagundong ay lumaki—gaya ng dagat na umaalon at tumataas sa pagsikat ng buwan sa silangan, O Hari.” Ipinakikita ng paghahambing na ito na sa gitna ng pagyanig ng katarungan sa digmaan, ang sama-samang loob ay muling sumisirit, at ibinabalik ang mga mandirigma sa sagupaan na tila likas at di-mapipigil na puwersa.
संजय उवाच
The verse highlights how human forces in war can gather renewed momentum when they regroup and return; the ocean–moonrise simile suggests a powerful, almost tidal inevitability, inviting reflection on how collective emotion and resolve can intensify conflict.
Sañjaya reports to the king that the warriors, having turned back again, advanced with great speed and force; their renewed charge is compared to the ocean’s swelling toward the moon’s rise in the east.