गजारोहा हयारोहान् पातयाज्चक्रिरे तदा । हयारोहा गजस्थांश्व तदद्भुतमिवा भवत्,हाथीसवार घुड़सवारोंको और घुड़सवार हाथी-सवारोंको युद्धस्थलमें गिरा देते थे। ये घटनाएँ आश्षर्यजनक-सी प्रतीत होती थीं
sañjaya uvāca | gajārohā hayārohān pātayāñ cakrire tadā | hayārohā gajasthāṃś ca tad adbhutam ivābhavat |
Wika ni Sañjaya: Noon, ang mga nakasakay sa elepante ay nagpapabagsak sa mga nakasakay sa kabayo, at ang mga nakasakay sa kabayo naman ay nagbubuwal sa mga nasa ibabaw ng elepante. Ang ganitong pag-uunahan sa pagbagsak ng mga mandirigmang nakasakay sa digmaan ay waring halos kababalaghan—isang tanawing nakapangingilabot at kahanga-hanga, bunga ng mabangis na husay at panganib ng pakikidigma.
संजय उवाच
The verse highlights the terrifying reciprocity of warfare: prowess and vulnerability coexist, and even impressive feats can appear 'wondrous' while remaining rooted in destruction. It implicitly cautions that admiration of martial spectacle should not obscure the human cost and peril inherent in battle.
Sañjaya describes a moment in the Kurukṣetra war where elephant-mounted warriors knock down horsemen, and horsemen counter by bringing down those on elephants. The rapid reversals and skillful strikes make the scene seem astonishing.