Adhyāya 6: Pañca-mahābhūta–guṇa-nirdeśa and Sudarśana-dvīpa
Five Elements, Sensory Qualities, and a Cosmographic Island
उपास्यते तिग्मतेजा यत्र भूत: समन्तत: । नरनारायणो ब्रह्मा मनु: स्थाणुश्व पजचम:
upāsyate tigmatejā yatra bhūtaḥ samantataḥ | nara-nārāyaṇo brahmā manuḥ sthāṇuś ca pañcamaḥ ||
Wika ni Sañjaya: Sa banal na lupain na iyon, sa lahat ng dako, sinasamba ng lahat ng nilalang ang Panginoong walang-hanggang nagniningning, mabagsik sa kaningningan, ang Hari ng mga nilalang. Doon nananahan sina Nara at Nārāyaṇa, si Brahmā, si Manu, at si Sthāṇu (Śiva) na itinuturing na ikalima—hudyat na ang pinakamataas na kanlungan ng daigdig ay ang debosyon sa Banal, lampas sa kaguluhan ng digmaan.
संजय उवाच
Even amid the war narrative, the text points to a higher axis of dharma: the cosmos is sustained by reverence for the supreme Lord (Bhūtanātha), and the greatest authorities—Nara-Nārāyaṇa, Brahmā, Manu, and Śiva—are portrayed as abiding in that sacred presence, emphasizing devotion and divine order as foundational.
Sañjaya describes a holy locus where all beings worship a fiercely radiant, eternal Lord. He lists exalted divine figures who are said to dwell there, underscoring the sanctity and cosmic significance of that place while the Kurukṣetra events unfold.