Daiva–Puruṣakāra Discourse and the Elephant-Corps Engagement (भीमगजानीक-सम्भ्रान्ति)
स चक्रे वसुधां कीर्णा शबलै: कुसुमैरिव । भीमसेनने बहुत-से प्रासों, विचित्र यन्त्रों और चमकीले शस्त्रोंसे वहाँकी भूमिको पाट दिया, जिससे वह चितकबरे पुष्पोंसे आच्छादित-सी प्रतीत होने लगी || ६१ ह ।।
sa cakre vasudhāṁ kīrṇāṁ śabalaiḥ kusumair iva | āplutya rathinaḥ kāṁścit parāmṛśya mahābalaḥ ||
Wika ni Sañjaya: Ginawa niyang waring natabunan ang lupa ng mga sandata at mga nalugmok, na para bang nababalutan ng sari-saring bulaklak. Tumatalon siya sa gitna ng ilang mandirigmang nasa karwahe at ibinabagsak sila; ang makapangyarihang iyon ay ginawang tila alpombra ang larangan—puro nahulog na sandata at mga taong bumagsak—larawang nagpapakita na sa digmaan, maging ang ganda ay nagiging nakapanghihilakbot na guniguni.
संजय उवाच
The verse uses a striking simile—ground looking like it is covered with colorful flowers—to show how warfare can aesthetically resemble beauty while actually being formed by destruction; it invites reflection on the deceptive appearance of glory in violence and the heavy cost of kṣatriya conflict.
Sañjaya describes a mighty warrior (contextually Bhīmasena) surging into the fray, leaping among chariot-fighters and striking them, so that the battlefield becomes strewn and mottled—like a flower-strewn earth—because of the scattered weapons and fallen combatants.