Shloka 32
Daiva–Puruṣakāra Discourse and the Elephant-Corps Engagement (भीमगजानीक-सम्भ्रान्ति)
तोमरान् प्राहिणोच्छीघ्रं चतुर्दश शिलाशितान् | तब कलिंगराजने रणक्षेत्रमें अत्यन्त कुपित हो भीमसेनपर तुरंत ही चौदह तोमरोंका प्रहार किया, जिन्हें सानपर चढ़ाकर तेज किया गया था ।। ३१ है ।। तानप्राप्तान् महाबाहु: खगतानेव पाण्डव:
tomarān prāhiṇoc chīghraṁ caturdaśa śilāśitān | tān prāptān mahābāhuḥ khagatān iva pāṇḍavaḥ ||
Wika ni Sañjaya: Ang hari ng Kaliṅga, nag-aalab sa poot sa larangan ng digmaan, ay mabilis na naghagis ng labing-apat na tomara—mga sibat na pinatalas sa bato—patungo kay Bhīmasena. Nang ang mga sandatang iyon ay lumilipad na papalapit, sinalubong sila ng makapangyarihang Pāṇḍava na wari’y mga ibong nasa paglipad—hindi natinag sa gitna ng dahas ng digmaan, matatag sa tapang at paninindigan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya-dharma in its battlefield form: even when confronted by sudden, sharpened weapons hurled in anger, a warrior is expected to remain steady, courageous, and skillful rather than shaken by fear or provoked into reckless rage.
Sañjaya describes the king of Kaliṅga, enraged in combat, hurling fourteen stone-whetted tomara-spears at Bhīma. Bhīma, called the mighty-armed Pāṇḍava, faces the incoming missiles confidently, likened to dealing with birds in flight.