Daiva–Puruṣakāra Discourse and the Elephant-Corps Engagement (भीमगजानीक-सम्भ्रान्ति)
शक्रदेवाय चिक्षेप सर्वशैक्यायसीं गदाम् | जिसके घोड़े मारे गये थे, उसी रथपर खड़े हुए महाबली भीमसेनने शक्रदेवको लक्ष्य करके सम्पूर्णतः लोहेके सारतत्त्वकी बनी हुई अपनी गदा चलायी
śakradevāya cikṣepa sarvaśaikyāyasīṃ gadām |
Wika ni Sañjaya: Si Bhīmasena, ang makapangyarihang mandirigma, na nakatindig sa parehong karwaheng ang mga kabayo ay napatay na, ay inihagis ang kaniyang pamalo—na lubos na yari sa matigas na bakal—na itinutok kay Śakradeva (Indra). Ipinakikita nito ang walang humpay na agos ng digmaan: sa gitna ng pagkalugi at kaguluhan, ang isang kṣatriya ay sumusulong pa rin nang may di matinag na loob, iniuukol ang lakas sa isang mabagsik na kaaway na tila may anyong maka-diyos.
संजय उवाच
In the battlefield ethic of the Mahābhārata, steadfastness (dhairya) and kṣatriya-dharma are highlighted: even when one’s chariot is compromised and circumstances are adverse, a warrior is expected to maintain resolve and act decisively rather than collapse into despair.
Sañjaya reports that Bhīmasena, positioned on a chariot whose horses have been killed, targets Śakradeva and throws his heavy iron mace at him, intensifying the close-quarters violence of the encounter.