Daiva–Puruṣakāra Discourse and the Elephant-Corps Engagement (भीमगजानीक-सम्भ्रान्ति)
त॑ सात्यकिर्भीमसेनो धृष्टय्युम्नश्व॒ पार्षत: । अभ्यद्रवन्त भीष्मस्य रथं हेमपरिष्कृतम्,भीष्मके उस सुवर्णभूषित रथपर सात्यकि, भीमसेन तथा द्रुपदकुमार धृष्टद्युम्नने एक साथ ही धावा किया
taṁ sātyakir bhīmaseno dhṛṣṭadyumnaś ca pārṣataḥ | abhyadravanta bhīṣmasya rathaṁ hemapariṣkṛtam ||
Wika ni Sañjaya: Sina Sātyaki, Bhīmasena, at Dhṛṣṭadyumna—ang anak ni Pārṣata (Drupada)—ay sabay-sabay na sumugod nang tuwiran sa karwahe ni Bhīṣma, na pinalamutian at binalutan ng ginto. Ipinakikita ng tagpong ito ang nagkakaisang pasya ng mga kampeon ng Pāṇḍava na harapin ang pinakadakilang matandang mandirigma ng hukbong Kuru, kung saan ang tapang at tungkulin sa digmaan ay sumasalubong sa bigat ng paglalaban sa isang iginagalang na patriyarka.
संजय उवाच
The verse highlights collective resolve and kṣatriya-duty in war: leading warriors unite to confront the most formidable opponent. Ethically, it also evokes the Mahābhārata’s tension between rightful duty in battle and the sorrowful necessity of opposing an honored elder like Bhīṣma.
Sañjaya reports that Sātyaki, Bhīma, and Dhṛṣṭadyumna simultaneously rush to attack Bhīṣma’s gold-adorned chariot, signaling an intensified effort by the Pāṇḍava side to check Bhīṣma’s dominance on the battlefield.