Daiva–Puruṣakāra Discourse and the Elephant-Corps Engagement (भीमगजानीक-सम्भ्रान्ति)
स तत्र गत्वा शैनेयो जवेन जयतां वर: । पार्थपार्षतयो: पार्ष्णिं जग्राह पुरुषर्षभ:,विजयी वीरोंमें श्रेष्ठ पुरुषप्रवर सात्यकिने बड़े वेगसे वहाँ पहुँचकर भीमसेन और धृष्टद्युम्नके पृष्ठपोषणका कार्य सँभाला
sa tatra gatvā śaineyo javena jayatāṃ varaḥ | pārtha-pārṣatayor pārṣṇiṃ jagrāha puruṣarṣabhaḥ ||
Wika ni Sañjaya: Pagkaraan, si Śaineya (Sātyaki), ang pinakadakila sa mga nagwawagi, ay dumating doon nang ubod ng bilis; at gaya ng isang toro sa hanay ng mga tao, inako niya ang tungkuling bantayan ang likuran ng mga puwersa ni Pārtha at ng Pārṣata—matatag na sandigan nina Bhīmasena at Dhṛṣṭadyumna sa siksik ng labanan. Ipinakikita nito ang disiplinadong pagkakapatiran: ang tungkulin ng mandirigma ay hindi lamang manalakay, kundi magtanggol din sa kakampi at magpanatili ng hanay upang hindi manghina ang makatarungang adhikain.
संजय उवाच
The verse underscores dharma in warfare as disciplined responsibility: true valor includes protecting comrades and sustaining the formation, not merely personal heroics. Sātyaki’s action models loyal service and strategic restraint for the sake of the collective good.
Sātyaki rushes to the critical point in the battle and assumes the rear-guard role—securing the back line of Arjuna and Dhṛṣṭadyumna’s side—thereby supporting Bhīma and Dhṛṣṭadyumna and preventing the enemy from exploiting a vulnerable flank or rear.