Shloka 26
सारथिं चास्य भल्लेन रथनीडादपातयत् | अथास्य चतुरो वाहांश्वतुर्भिनिशितै: शरै:,साथ ही उन्होंने भल्ल मारकर धृष्टद्युम्नके सारथिको रथकी बैठकसे नीचे गिरा दिया और चार तीखे बाणोंसे उनके चारों घोड़ोंको भी मार गिराया। फिर वे समरांगणमें जोर- जोरसे सिंहनाद करने लगे। इतना ही नहीं, उन्होंने दूसरा बाण मारकर उनके हाथमें स्थित दूसरे धनुषको भी काट डाला
sārathiṁ cāsya bhallena rathanīḍād apātayat | athāsya caturo vāhān caturbhir niśitaiḥ śaraiḥ ||
Wika ni Sañjaya: Sa pamamagitan ng matalim na palasong bhalla, ibinagsak niya ang kutsero mula sa upuan ng karwahe; at saka, sa apat na matutulis na palaso, pinabagsak niya ang apat na kabayo. Sa gayon, pinilay ng mandirigma ang mismong karwahe—isang gawaing nagpapakita ng malupit na husay sa digmaan, kung saan ang tagumpay ay hinahanap hindi lamang sa pagsugat sa kaaway, kundi sa pagwasak sa mga sandigan (kutsero at mga kabayo) na nagbibigay sa kanya ng kakayahang lumaban.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a harsh aspect of kṣatriya warfare: victory is pursued by disabling the opponent’s capacity to fight (driver and horses), not merely by direct duel. It invites reflection on how dharma in war often operates within a grim, rule-bound yet violent arena where skill and strategy can override compassion.
Sañjaya describes a warrior striking down the opponent’s charioteer from the chariot-seat with a bhalla-arrow, and then killing the four horses with four sharp arrows, effectively immobilizing the chariot and turning the tide of that exchange.