Shloka 1136
गौरुडव्यूह-रचना तथा अर्धचन्द्र-प्रत्यव्यूह
Garuḍa Array and the Ardhacandra Counter-Formation
जगाम धरणीं बाणो महाशनिरिव ज्वलन् । उस समय देवताओं
sañjaya uvāca | jagāma dharaṇīṃ bāṇo mahāśanir iva jvalan |
Sinabi ni Sañjaya: Ang palaso, nagliliyab na parang makapangyarihang kulog, ay bumaon sa lupa. Sa sandaling iyon, maging ang mga diyos, mga Gandharva, mga Piśāca, mga Nāga, at mga Rākṣasa ay nakasaksi—kung paanong ito’y nagningas na tila dakilang vajra at, matapos butasin ang baluti at mismong puso ng napakalakas na Śveta, ay lumubog sa lupa. Ipinakikita ng tagpo ang nakapanghihilakbot na kawalang-kinikilingan ng digmaan: ang lakas at pananggalang ay maaaring mabasag sa isang iglap, at maging ang mga saksi sa langit ay natitigilan sa bigat ng tadhana at karahasang pantao sa larangan ng labanan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the fragility of embodied power in war: even the strongest warrior with armor can be struck down instantly. It evokes an ethical reflection on the catastrophic force unleashed in battle and the inevitability of death when adharma-driven violence escalates.
Sañjaya describes a blazing arrow that pierces Śveta’s armor and heart and then buries itself in the earth. The event is portrayed as so extraordinary that beings across realms—gods, Gandharvas, Piśācas, Nāgas, and Rākṣasas—witness it.