Mahabharata — Bhishma Parva, Shloka 3163
Bhīmasena’s Kalinga Engagement and the Approach of Bhīṣma (भीमसेन-कालिङ्ग-संग्रामः)
विकोशैर्विमलै: खड्गैरभिजग्मु: परान् रणे | जो चमकीली तलवारें पहले चितकबरे अथवा साधारण व्याप्र-चर्मकी बनी हुई म्यानोंमें बंद रहती थीं
sañjaya uvāca | vikośair vimalaiḥ khaḍgair abhijagmuḥ parān raṇe |
Sinabi ni Sañjaya: Taglay ang maningning, tuwid na hinugot, at malilinis na espada, sumugod ang mga mandirigma sa labanan at idiniin ang mga kaaway upang pabagsakin sila. Ang mga kumikislap na tabak na dati’y nakasara sa mga kaluban na yari sa balat ng tigre—may batik man o karaniwan—ay hinugot; at sa mga iyon, pinaslang ng matatapang na lalaki ang mga kalaban sa larangan. Ipinakikita ng tagpong ito ang mabagsik na pasya ng digmaan—kapag nahugot na ang sandata, ang husay at tapang ay nagiging nakamamatay na gawa, at ang kṣātra-dharma, tungkulin ng mandirigmang kṣatriya, ang nagtutulak sa kanila na humarap sa kaaway nang harapan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the irreversible moral weight of entering battle: once swords are drawn, intent becomes action. It reflects kṣātra-dharma—courage and duty in war—while implicitly reminding that such duty carries grave consequences.
Sanjaya describes warriors drawing their gleaming swords and advancing directly against opposing fighters on the battlefield, engaging in close combat and killing enemies.