तत्राद्भुतमपश्याम तयोघघोरें पराक्रमम् । अयुध्येतां स्थिरौ भूत्वा महत्या सेनया सह,वहाँ मैंने उन दोनोंका अदभुत और भयंकर पराक्रम देखा। वे दोनों ही अपनी विशाल वाहिनीके साथ स्थिरतापूर्वक खड़े होकर एक-दूसरेका सामना कर रहे थे
tatrādbhūtam apaśyāma tayor ghoram parākramam | ayudhyetāṁ sthirau bhūtvā mahatyā senayā saha ||
Wika ni Sañjaya: Doon, nasaksihan ko ang kahanga-hanga ngunit nakapanghihilakbot na kagitingan ng dalawang iyon. Nakatindig silang matatag, bawat isa’y kasama ang malawak na hukbo, at nagharap sa labanan—hindi matinag, na wari’y ang bigat ng kanilang mga kawal ang siyang naging tibay ng kanilang pasiya.
संजय उवाच
The verse highlights the dual nature of warfare witnessed in a dharma-yuddha setting: heroism can appear ‘adbhuta’ (awe-inspiring) while simultaneously ‘ghora’ (terrifying). It invites ethical reflection on steadfast resolve and the grave cost of martial excellence when exercised amid vast armies.
Sanjaya reports to Dhritarashtra that he saw two principal combatants confronting each other. Both stand firm, supported by large forces, and engage in battle with extraordinary yet fearsome prowess.