भीष्मविक्रमदर्शनं तथा क्रौञ्चारुणव्यूहविधानम् | Bhīṣma’s Ascendancy and the Organization of the Krauñcāruṇa Formation
सहजंएं कर्म कौन्तेय सदोषमपि न त्यजेत् । सर्वारम्भा हि दोषेण धूमेनाग्निरिवावृता:
sahajaṁ karma kaunteya sadoṣam api na tyajet | sarvārambhā hi doṣeṇa dhūmenāgnir ivāvṛtāḥ ||
«O anak ni Kuntī, huwag talikuran ang gawaing likas na isinilang kasama ng sariling kalikasan, kahit may kapintasan; sapagkat bawat pagsisimula ng gawain ay di-maiiwasang natatabingan ng isang pagkukulang—gaya ng apoy na natatakpan ng usok.»
अजुन उवाच
One should not renounce one’s innate duty merely because it contains imperfections; all human undertakings carry some defect, yet duty should be performed rather than abandoned.
In the Kurukṣetra setting, Arjuna voices a principle about action and duty: even flawed, nature-born work should be continued, using the metaphor that smoke naturally accompanies fire.