Puruṣottama-yoga
The Discipline of the Supreme Person) — Chapter 15 (Bhagavadgītā
अर्जुनके प्रति भगवान्का विराट्रूप-प्रदर्शन किरीटिनं गदिनं चक्रिणं च तेजोराशिं सर्वतो दीप्तिमन्तम् । पश्यामि व्वां दुर्निरीक्ष्यं+ समन्ताद् दीप्तानलार्कद्युतिमप्रमेयम्ः
kirīṭinaṃ gadinaṃ cakriṇaṃ ca tejorāśiṃ sarvato dīptimantam | paśyāmi tvāṃ durnirīkṣyaṃ samantād dīptānalārkadyutim aprameyam ||
Wika ni Arjuna: Nakikita ko Ikaw bilang isang nagliliyab na bukal ng kaningningan—may korona, tangan ang pamalo at ang diskong banal—na nagliliwanag sa lahat ng dako. Sa bawat panig, mahirap Kang titigan, nag-aalab sa ningning na tulad ng apoy at araw, at di-masusukat ang Iyong anyo. Sa pangitaing ito, ang moral na pag-aalinlangan ni Arjuna sa digmaan ay napalitan ng mapitagang pagkamangha: ang nakapangingilabot na lawak ng labanan ay naiuugnay sa walang-hanggang kapangyarihan ng Banal.
अजुन उवाच
The verse conveys that the Divine reality surpasses ordinary perception: God’s sovereignty is immeasurable and overwhelming, inspiring humility and devotion. Ethically, Arjuna’s focus shifts from personal fear and judgment to reverent recognition of a larger dharmic order that transcends human limits.
In the midst of the Kurukṣetra context, Arjuna describes the vision shown to him: the Lord appears crowned and armed, radiating in all directions with a fire-and-sun-like brilliance. Arjuna is struck by awe because the form is difficult to behold and cannot be measured or comprehended fully.