४ ।। न च मत्स्थानि भूतानि पश्य मे योगमैश्वरम्* । भूतभृन्न च भूतस्थो ममात्मा भूतभावन:,वे सब भूत मुझमें स्थित नहीं हैं; किंतु मेरी ईश्वरीय योगशक्तिको देख कि भूतोंका धारण-पोषण करनेवाला और भूतोंको उत्पन्न करनेवाला भी मेरा आत्मा वास्तवमें भूतोंमें स्थित नहीं है:
na ca matsthāni bhūtāni paśya me yogam aiśvaram | bhūtabhṛn na ca bhūtastho mamātmā bhūtabhāvanaḥ ||
“Ngunit gayon pa man, ang mga nilalang ay hindi tunay na nananahan sa Akin—masdan ang Aking makapangyarihang, banal na Yoga: ang Aking Sarili ang nagtataguyod sa lahat at naglalabas sa kanila, at gayunma’y hindi nakukulong sa mga nilalang.” Sa gayon inihahayag ng Panginoon ang isang paraan ng pag-iral na sumusuporta sa daigdig nang hindi nalilimitahan nito, at inaanyayahan si Arjuna na lumampas sa karaniwang pag-unawa sa kinalalagyan at pag-asa.
अजुन उवाच
The Lord teaches that His relationship to the world is paradoxical to ordinary thought: He sustains and generates all beings, yet He is not contained or limited by them. This points to divine transcendence alongside immanence—supporting the ethical call to act in dharma without reducing the Divine to a merely worldly object.
In the midst of the Kurukṣetra war setting, Krishna is revealing His supreme nature to Arjuna. After stating that all beings depend on Him, He clarifies that beings are not literally lodged in Him in a spatial sense; rather, by His sovereign power He upholds creation while remaining beyond it, preparing Arjuna for deeper vision of the Divine.