Shloka 41
उत्पातवर्णनम् (Utpāta-varṇanam) — Catalogue of Portents
वामार्चिर्दष्टगन्धश्न॒ मुज्चन् वै दारुणं स्वनम् । स्पर्शा गन्धा रसाश्चैव विपरीता महीपते,ब्राह्मणलोगोंके आहुति देनेपर प्रज्वलित हुई अग्नि काले, लाल और पीले रंगकी दिखायी देती है। उसकी लपटें वामावर्त होकर उठ रही हैं। उससे दुर्गन्ध निकलती है और वह भयानक शब्द प्रकट करती रहती है। राजन! स्पर्श, गन्ध तथा रस--इन सबकी स्थिति विपरीत हो गयी है
vāmārcir dṛṣṭa-gandhaś ca muñcan vai dāruṇaṁ svanam | sparśā gandhā rasāś caiva viparītā mahīpate ||
Sinabi ni Vyāsa: “O hari, ang apoy ng handog—bagaman sinindihan sa mga alay ng mga Brāhmaṇa—ay nagpapakita ng masasamang palatandaan: ang mga liyab nito’y umiikot pataas sa kaliwang panig, nagbubuga ng mabahong amoy, at naglalabas ng nakapanghihilakbot na tunog. Maging ang haplos, amoy, at lasa ay nagbaligtad. Ang ganitong pagbaligtad sa kaayusan ng mga pandama ay tanda ng pagkagambala sa dharma at babala ng kapahamakan sa digmaang darating.”
व्यास उवाच
Educational Q&A
When the natural and ritual order becomes ‘viparīta’ (reversed)—even at the level of the senses and sacrificial fire—it is read as a moral and cosmic warning: adharma disturbs the world’s harmony, and impending violence brings signs of disorder.
Vyāsa reports ominous portents to the king: the fire kindled by priestly offerings behaves unnaturally—left-curling flames, foul odor, frightening sound—and sensory qualities (touch, smell, taste) seem inverted, foreshadowing the catastrophe of the coming war.