Shloka 42
कर्मयोग–ज्ञानयज्ञ–अवतारोपदेश
Karma-Yoga, Jñāna-Yajña, and Avatāra Instruction
सम्बन्ध-- अब तीन श्लोकोंगें सकाम भावको त्याज्य बतलानेके लिये सकाम मनुष्योंके स्वभाव; सिद्धान्त और आचार-व्यवहारका वर्णन करते हैं-- यामिमां पुष्पितां वाचं प्रवदन्त्यविपश्चित: । वेदवादरता: पार्थ नान्यदस्तीति वादिन:
sañjaya uvāca | yām imāṁ puṣpitāṁ vācaṁ pravadanty avipaścitaḥ | vedavāda-ratāḥ pārtha nānyad astīti vādinaḥ ||
Sinabi ni Sanjaya: O Pārtha, ang mga walang malinaw na pag-unawa ay bumibigkas ng mabulaklak at mapagpakitang salita—nalulugod sa pagtatalo tungkol sa Veda at sa papuri sa bunga ng mga ritwal—at nagsasabing, “Wala nang iba pa rito.” Ang kanilang pananaw ay nakakulong sa aliw at gantimpala, itinuturing ang langit at kasaganaan bilang pinakamataas na layon; kaya ang kanilang mga salita’y umaakit sa isip palayo sa matatag na pag-unawang nakatuon sa Kataas-taasan.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse warns that attractive, reward-focused religious rhetoric can trap the mind in pleasure and results, leading one to deny any higher spiritual aim; true wisdom requires moving beyond mere promise of heaven and ritual rewards toward steady discernment of the Supreme.
Within the battlefield dialogue framework reported by Sanjaya, Krishna is instructing Arjuna by critiquing those who cling to the result-promising portions of Vedic ritual discourse; the teaching redirects Arjuna from outcome-obsessed action to a higher, steadier spiritual orientation.