Kurukṣetra-sainyadarśana and Arjuna-viṣāda (धर्मक्षेत्रे समवेता युयुत्सवः — अर्जुनविषाद)
कात्यायनि महाभागे करालि विजये जये । शिखिपिच्छध्वजधरे नानाभरणभूषिते
arjuna uvāca | kātyāyani mahābhāge karāli vijaye jaye | śikhipicchadhvajadhare nānābharaṇabhūṣite ||
Wika ni Arjuna: “O Kātyāyanī na karapat-dapat sambahin, mapalad na dakila; O Karālī na may anyong nakapanghihilakbot; O Vijaya at Jaya; tagapagdala ng bandilang may tanda ng balahibo ng pabo real, at pinalalamutian ng sari-saring alahas. Karapat-dapat kang sambahin sa iyong maamo at marikit na anyo, at ikaw rin ang nakapanghihilakbot na lakas na dumadaig sa mga hadlang at nagkakaloob ng tagumpay.”
अजुन उवाच
Before entering a morally weighty conflict, the warrior seeks alignment with dharma through devotion: acknowledging divine power as both gentle and fearsome, and requesting protection and victory without losing ethical grounding.
Arjuna addresses the Goddess with a series of epithets—Kātyāyanī, Karālī (Kālī), Vijayā, Jayā—praising her as the bearer of a peacock-feather banner and richly adorned, as part of an invocation for support in the impending battle.