भीष्मपतनविषये धृतराष्ट्रस्य प्रश्नाः | Dhṛtarāṣṭra’s Questions on Bhīṣma’s Fall
शृणु मे विस्तरेणेदं विचित्र परमाद्भुतम् । भरतानामभूद् युद्ध यथा तल्लोमहर्षणम्
sañjaya uvāca | śṛṇu me vistareṇedaṃ vicitraṃ paramādbhutam | bharatānām abhūd yuddhaṃ yathā tal lomaharṣaṇam, rājan |
Sinabi ni Sañjaya: O Hari, pakinggan mo ako nang masinsinan sa salaysay na ito na kahanga-hanga at lubhang nakapagtataka—kung paanong naganap ang digmaan ng mga Bharata, na napakakakaiba at nakapangingilabot na nagpapatindig ng balahibo. Matapos munang yumukod kay Vyāsa na marunong—anak ni Parāśara—na sa kanyang biyaya ay nakamtan ko ang banal na kaalaman at pambihirang kapangyarihan ng pagdama, sisimulan ko na ngayong isalaysay ang maringal at nakakakilabot na digmaang ito ng angkan ng Bharata, ayon sa tunay na nangyari.
संजय उवाच
The verse foregrounds the ethical discipline of truthful transmission: Sañjaya frames his report as faithful narration grounded in the authority and grace of Vyāsa. It emphasizes that extraordinary knowledge and perception should be used in service of accurate witnessing and responsible speech, especially when recounting a catastrophic war.
Sañjaya addresses the king and announces that he will describe, in full detail, the astonishing and hair-raising Bharata war. He signals the beginning of his account by invoking Vyāsa (son of Parāśara), whose blessing enables Sañjaya’s divine sight and other supernormal capacities needed to report events occurring far away.