तावत् ते पाण्डवैवीरै: सौहार्द मम रोचते । युद्ध मदनन््तमेवास्तु तात संशाम्य पाण्डवै:
tāvat te pāṇḍava-vīraiḥ sauhārdaṁ mama rocate | yuddham anantam evāstu tāta saṁśāmya pāṇḍavaiḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: “Hangga’t maibabalik pa ang pagkakaibigan mo sa mga bayani ng Pāṇḍava, iyon lamang ang tama para sa akin. Mahal kong anak, huwag hayaang maging walang katapusan ang digmaang ito—makipagpayapaan ka sa mga Pāṇḍava.”
संजय उवाच
The verse prioritizes reconciliation over prolonged conflict: restoring goodwill (sauhārda) and ending an escalating war is presented as the wiser, ethically preferable course.
Sañjaya addresses the king (implicitly Dhṛtarāṣṭra), urging him to make peace with the Pāṇḍavas so the war does not become interminable and ruinous, with the looming threat that warriors like Bhīma, Nakula, and Sahadeva could contribute to devastating losses.