विक्रीडमानं कौन्तेयं हर्षण महता युतम् । निहत्य तरसा शत्रुं महाबलसमन्वितम्
sañjaya uvāca | vikrīḍamānaṃ kaunteyaṃ harṣeṇa mahatā yutam | nihatya tarasā śatruṃ mahābalasamanvitam | niṣpāpa mahārāja |
Wika ni Sañjaya: O dakilang haring walang bahid, nakita namin si Bhima, anak ni Kunti, na nag-uumapaw sa matinding galak—wari’y nakikipaglaro—matapos niyang mabilis na pabagsakin ang isang kaaway na may dakilang lakas. Sa bugso ng tagumpay sa larangan, ang kanyang diwang mapanalo ay sumambulat sa kilos ng pagdiriwang, na nagpapakita kung paanong ang mabagsik na tungkulin ng digmaan ay nakapagsisindi rin ng marahas na pananabik sa puso ng mandirigma.
संजय उवाच
The verse highlights a moral tension within kshatriya-dharma: the warrior must perform violent duty in war, yet the mind can be swept by exhilaration after victory. It invites reflection on self-mastery—how righteous action in a grim context can still provoke intense emotion that must be understood and governed.
Sanjaya reports to King Dhritarashtra that Bhima, after swiftly killing a powerful enemy, is seen moving in exuberant celebration—'sporting' with great joy—on the battlefield.