पाण्डवाश्न जयं लब्ध्वा संग्रामशिरसि स्थिता: । सर्वे दध्मुर्महाशड्खान् हेमजालपरिष्कृतान्,पाण्डव विजय पाकर युद्धके मुहानेपर खड़े थे और सब-के-सब सोनेकी जालियोंसे विभूषित बड़े-बड़े शंखोंको बजा रहे थे
pāṇḍavāś ca jayaṁ labdhvā saṅgrāmaśirasi sthitāḥ | sarve dadhmur mahāśaṅkhān hemajālapariṣkṛtān ||
Wika ni Sañjaya: Nang matamo na ang tagumpay, nanindigan ang mga Pāṇḍava sa pinakaharap ng labanan. Silang lahat ay humihip ng malalaking kabibe, pinalamutian ng tila lambat na ginto—isang hudyat na nagbabadya ng matuwid na paninindigan, nagpapalakas-loob sa kanilang hukbo, at nagpapakita ng tiwala sa katarungan ng kanilang adhikain sa gitna ng bigat ng digmaan.
संजय उवाच
Even in war, outward acts—like blowing conches—carry ethical weight: they declare resolve, unify allies, and publicly affirm confidence in one’s dharmic stance, while reminding that victory is not merely force but also moral legitimacy and disciplined leadership.
Sañjaya reports that the Pāṇḍavas, positioned at the battle’s forefront, blow their large, ornamented conches after gaining the advantage—signaling readiness, strengthening morale, and announcing their momentum to both armies.