Shloka 11
भीष्मं शान्तनवं दृष्टवा विशीर्णकवचध्वजम् । कुरव: पर्यवर्तन्त पाण्डवाश्न विशाम्पते
bhīṣmaṃ śāntanavaṃ dṛṣṭvā viśīrṇakavacadhvajam | kuravaḥ paryavartanta pāṇḍavāś ca viśāṃpate prajānātha ||
Sinabi ni Sañjaya: Nang makita si Bhīṣma, ang anak ni Śāntanu, na wasak ang baluti at punit ang watawat—O panginoon ng bayan, tagapangalaga ng mga nasasakupan—kapwa ang mga Kuru at ang mga Pāṇḍava ay bumaling pabalik at tumayong pumapaligid sa kanya. Ipinapakita ng tagpong ito na kahit sa gitna ng walang tigil na labanan, ang pagbagsak o panghihina ng isang iginagalang na nakatatanda ay kayang pansamantalang pahintuin ang poot at tipunin ang dalawang panig sa iisang pagkilala sa dangal, tungkulin, at sa malagim na halaga ng digmaan.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in a righteous war framed by duty, the sight of a venerable elder brought low evokes a shared moral pause: respect for greatness and the recognition that victory is inseparable from suffering. The verse highlights how dharma includes reverence and restraint, not merely combativeness.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Bhīṣma—Śāntanu’s son—has been seen with his armor and banner badly damaged. In response, both the Kaurava and Pāṇḍava forces turn and gather around him, surrounding him on the battlefield.