समादत्त शितान् भल्लान् पञ्च पाण्डवनन्दन: । तस्य चिच्छेद तां शक्ति पठचधा पडठ्चभि: शरै:
saṃjaya uvāca | samādatta śitān bhallān pañca pāṇḍavanandanaḥ | tasya ciccheda tāṃ śaktiṃ pañcadhā pañcabhiḥ śaraiḥ | atāḍayan raṇe bhīṣmaṃ sahitāḥ sarvasṛñjayāḥ |
Sinabi ni Sañjaya: Kinuha ng anak ng mga Pāṇḍava ang limang matatalim na palasong bhalla, at sa limang palaso ay pinutol niya ang sandatang sibat na iyon sa limang piraso. Pagkaraan, nagkaisa ang lahat ng mandirigmang Sṛñjaya at sinalakay si Bhīṣma sa labanan mula sa bawat panig—nagnanais pigilan ang kanyang nakapanghihilakbot na lakas sa pamamagitan ng sabayang paglusob gamit ang sari-saring sandata at punglo.
संजय उवाच
Even the mightiest warrior can be checked when opponents act with discipline and coordination; the passage highlights strategic restraint and collective responsibility in war rather than reckless individual display.
A Pāṇḍava prince seizes five sharp bhalla arrows and slices an incoming śakti (spear-weapon) into five pieces with five shafts; then the Sṛñjaya warriors, acting together, strike Bhīṣma from all sides in a concentrated assault.