Shloka 112
कृपदुर्योधनमुखा नि: श्व॒स्य रुरुदुस्तत: । उस समय कौरवोंपर बड़ा भयंकर मोह छा गया। कृपाचार्य और दुर्योधन आदि सब लोग सिसक-सिसककर रोने लगे |। १११ ह || विषादाच्च चिरं कालमतिष्ठन् विगतेन्द्रिया:,वे सब लोग विषादके कारण दीर्घकालतक ऐसी अवस्थामें पड़े रहे, मानो उनकी सारी इन्द्रियाँ नष्ट हो गयी हों। महाराज! वे भारी चिन्तामें डूब गये। युद्धमें उनका मन नहीं लगता था। वे पाण्डवोंपर धावा न कर सके, मानो किसी महान ग्राहने उन्हें पकड़ लिया हो
sañjaya uvāca | kṛpaduryodhanamukhā niḥśvasya rurudus tataḥ | viṣādāc ca ciraṃ kālam atiṣṭhan vigatendriyāḥ |
Wika ni Sañjaya: Pagkaraan, sina Kṛpa, Duryodhana, at ang iba pa, ay humugot ng malalalim na buntong-hininga at nagsimulang lumuha. Dahil sa dalamhati, matagal silang nanatiling tila nawalan ng mga pandama. Nalubog sa mabigat na pag-aalala at kawalang-pag-asa, hindi na bumaling sa digmaan ang kanilang isip; hindi nila masugod ang mga Pāṇḍava, na para bang hinawakan at pinigil ng isang napakalakas na puwersa.
संजय उवाच