Shloka 28
सहस्राणि महाराज राज्ञां भल्लैरपातयत् | तदनन्तर समस्त भूमिपालोंकी सेनाका उच्छेद करके राजा विराटके प्रिय भाई शतानीकको मार गिराया। महाराज! शतानीकको रणक्षेत्रमें मारकर प्रतापी भीष्मने भल्ल नामक बाणोंद्वारा एक हजार नरेशोंको धराशायी कर दिया || २६-२७ $ई ।। उद्विग्ना: समरे योधा विक्रोशन्ति धनंजयम्,उस रणक्षेत्रमें समस्त योद्धा भीष्मके भयसे उद्विग्न हो अर्जुनको पुकारने लगे। पाण्डवपक्षके जो कोई नरेश अर्जुनके साथ गये थे, वे भीष्मके सामने पहुँचते ही यमलोकके पथिक हो गये
sahasrāṇi mahārāja rājñāṃ bhallair apātayat | udvignāḥ samare yodhā vikrośanti dhanañjayam ||
Sinabi ni Sañjaya: “O dakilang hari, sa pamamagitan ng mga palasong may malapad na ulo, ibinagsak ni Bhīṣma ang libu-libong mga hari. Sa siksik ng labanan, ang mga mandirigma, yumanig sa takot, ay sumigaw at tumawag kay Dhanañjaya (Arjuna). Yaong mga pinunong lumabas sa panig ng Pāṇḍava kasama ni Arjuna—pagkaharap pa lamang kay Bhīṣma—ay naging mga manlalakbay sa daan patungo sa kaharian ni Yama.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how overwhelming martial excellence can reshape the ethical and psychological landscape of war: fear spreads, alliances falter, and even kings become vulnerable. It implicitly underscores the kṣatriya world-view where death in battle is expected, while also showing the human cost—panic and dependence on a champion (Arjuna) when confronted by an unmatched elder-warrior (Bhīṣma).
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Bhīṣma, using bhalla arrows, is cutting down large numbers of kings. The battlefield becomes tense; warriors, frightened by Bhīṣma’s onslaught, cry out for Arjuna. Kings fighting on the Pāṇḍava side who come before Bhīṣma are slain, described as going to Yama’s realm.