Shloka 196
अमर्षवशमापन्नो योधयामास सृञ्जयान् । राजन्! तब आपके पितृतुल्य शान्तनुनन्दन भीष्म बाणोंकी मार खाकर अमर्षमें भर गये और सृंजयोंके साथ युद्ध करने लगे
amarṣavaśam āpanno yodhayāmāsa sṛñjayān | rājan, tava pitṛtulyaḥ śāntanunandano bhīṣmo bāṇānāṁ mārāṁ khātvā amarṣeṇa samapūryata, sṛñjayaiś ca saha yuddhaṁ cakāra |
Sinabi ni Sañjaya: Nang madaig ng poot, nakipaglaban siya sa mga Sṛñjaya. O Hari! Si Bhīṣma, anak ni Śāntanu—ang nakatatandang iginagalang na tila ama mo—nang tamaan ng sunod-sunod na palaso, ay napuno ng mabangis na galit at hinarap sa tuwirang labanan ang mga Sṛñjaya. Ipinakikita ng talatang ito na kahit ang isang kagalang-galang na tagapangalaga ng dharma ay maaaring itulak ng pag-uudyok sa digmaan tungo sa matinding sagupaan, at inilalantad ang tensiyong moral sa pagitan ng pagpipigil at tungkulin ng mandirigma sa gitna ng giyera.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores a key ethical tension in the epic: even a revered elder committed to dharma can be swept up by amarṣa (indignant anger) when provoked, yet still acts within the frame of kṣatriya-duty on the battlefield. It invites reflection on self-control versus the obligations of one’s role in a just or fated war.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that Bhīṣma, after being hit by many arrows, becomes enraged and turns to fight the Sṛñjaya warriors intensely, escalating the combat on the Kurukṣetra field.