अभिद्रवत गाड़ेयं सोमका: सृजजयै: सह । उस समय समरभूमिमें पाण्डव-सेनापति महारथी धृष्टद्युम्नने अपनी सेनासे कहा --'सोमको! तुम सूंजय वीरोंको साथ लेकर गंगानन्दन भीष्मपर टूट पड़ो” ।। सेनापतिवच: श्रुत्वा सोमका: सृज्जयाश्च ते
sañjaya uvāca | abhidravat gāḍeyaṃ somakāḥ sṛñjayaiḥ saha | tadā samara-bhūmau pāṇḍava-senāpatiḥ mahārathī dhṛṣṭadyumnaḥ svāṃ senām uvāca— “somakāḥ! yūyaṃ sṛñjaya-vīraiḥ saha gaṅgā-nandanaṃ bhīṣmaṃ prati tūṭa patata” || senāpati-vacaḥ śrutvā somakāḥ sṛñjayāś ca te … |
Sinabi ni Sañjaya: Ang mga Somaka, kasama ang mga Sṛñjaya, ay sumugod nang mabangis. Noon sa larangan ng digmaan, ang punong-kumandante ng mga Pāṇḍava, ang dakilang mandirigmang nakasakay sa karwahe na si Dhṛṣṭadyumna, ay nagsalita sa kanyang hukbo: “Mga Somaka! Kasama ang mga bayani ng Sṛñjaya, salakayin ninyo si Bhīṣma, ang anak ng Gaṅgā!” Nang marinig ang salita ng kumandante, ang mga Somaka at Sṛñjaya… ay sumulong ayon sa utos.
संजय उवाच
The verse underscores disciplined collective action in a dharmic war: troops are expected to follow the commander’s directive with unity and resolve. It also reflects the ethical tension of Kurukṣetra—duty to one’s cause can require confronting revered elders like Bhīṣma.
Sañjaya reports that the Somakas and Sṛñjayas surge forward. Dhṛṣṭadyumna, leading the Pāṇḍava forces, commands them to attack Bhīṣma (Gaṅgā’s son). On hearing this order, they prepare to advance against him.