छन्नमायोधन रेजे शिरोभिश्व सकुण्डलै: । मारे गये महामनस्वी वीरोंके आभरणभूषित शरीरों और कुण्डलमण्डित मस्तकोंसे आच्छादित हुई वह रणभूमि बड़ी शोभा पा रही थी
channam āyodhanaṁ reje śirobhiś ca kuṇḍalaiḥ | māre gate mahāmanasvī vīroṁ ke ābharaṇa-bhūṣita śarīroṁ aura kuṇḍala-maṇḍita mastakoṁ se ācchādit huī vaha raṇabhūmi baṛī śobhā pā rahī thī |
Sinabi ni Sañjaya: Nagningning ang larangan ng digmaan, natabingan ng mga ulong may hikaw at ng mga katawang pinalamutian ng mga dakilang-budhing bayani na napatay. Kahit sa gitna ng pagpatay, isinasalaysay ang tanawin nang malamig at malinaw, halos tila may anyong sining—ipinapakita ang malagim na halaga ng digmaan at ang bigat na moral na pasan ng mga pumipili ng karahasan, gaano man ‘makabayani’ ang kanilang tindig.
संजय उवाच
The verse highlights the grim paradox of war: even the ‘splendor’ of heroic ornaments becomes a sign of devastation when it lies upon the slain. It implicitly warns that martial glory cannot erase the ethical burden and human cost of violence, a recurring Mahābhārata reflection on dharma under extreme conflict.
Sañjaya describes the battlefield after intense fighting. The ground is covered with the bodies and severed heads of fallen warriors, still adorned with jewelry and ornaments, making the scene appear ‘shining’—a vivid, somber battlefield tableau.