श्वेतच्छत्रसहस्राणि सध्वजाश्न महारथा: । विकीर्णा: समदृश्यन्त शतशो5थ सहस््रश:,सहस्रों सफेद छत्र इधर-उधर गिरे थे, ध्वजों-सहित सैकड़ों और हजारों महारथी सब ओर बिखरे दिखायी देते थे
śvetacchatrasahasrāṇi sadhvajāś ca mahārathāḥ | vikīrṇāḥ samadṛśyanta śataśo 'tha sahasraśaḥ ||
Sinabi ni Sañjaya: Libu-libong puting payong ang nakahandusay at nagkalat, at ang mga dakilang mandirigmang nakasakay sa karwahe—may mga watawat at sagisag pa rin—ay nakitang nakabuwal, nagkalat nang daan-daan at libu-libo. Ang dating karangyaan ng larangan ay naging malamig na patotoo sa halaga ng digmaan, kung saan ang ranggo at dangal ay nauwi sa mga sagisag na bumagsak sa gitna ng malawak na pagwasak.
संजय उवाच
The verse underscores impermanence and the leveling force of war: symbols of sovereignty (white parasols, banners) and the highest martial ranks (mahārathas) end up scattered alike, reminding the listener that pride in status is fragile and that violence carries a vast, sobering cost.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra the दृश्य of the battlefield: countless royal parasols and bannered chariot-champions are seen strewn across the field, indicating heavy casualties and the disordered aftermath of intense fighting.