तद् गजाश्वरथौघानां रुधिरेण समुक्षितम् । छन्नमायोधन रेजे रक्ता भ्रमिव शारदम्
tad gajāśvarathaughānāṁ rudhireṇa samukṣitam | channam āyodhanaṁ reje raktā bhramir iva śāradam ||
Sinabi ni Sañjaya: Pagkaraan, ang larangan ng digmaan—nababalot at basang-basa sa dugo ng nagkakapatung-patong na mga elepante, kabayo, at mga mandirigmang nasa karwahe—ay nagningning, na wari’y mga pulang ulap na kumikislap sa dapithapon ng taglagas. Ipinapakita ng larawang ito ang kakila-kilabot na karilagan ng digmaan: may kagandahang nakikita, ngunit isinilang ito mula sa malawakang pagpatay, at nagpapaalala sa nakikinig ng halagang moral na kaakibat ng luwalhating pandigma.
संजय उवाच
The verse highlights the paradox of war’s ‘splendor’: the battlefield may appear visually magnificent, yet that beauty is inseparable from bloodshed. It invites ethical reflection on how martial glory can mask suffering, and how a witness must see both the appearance and the cost.
Sañjaya narrates the scene of Kurukṣetra after intense fighting: the ground is covered and soaked with blood from fallen elephants, horses, and chariot-warriors, and the whole field looks red—likened to autumn evening clouds.