रथाग्न्यगारशक्षापार्चिरसिशक्तिगदेन्धन: । शरसंघमहाज्वाल: क्षत्रियान् समरेडदहत्
sañjaya uvāca |
rathāgnyagāraśaṣkāpārcirasiśaktigadendhanaḥ |
śarasaṅghamahājvālaḥ kṣatriyān samare ’dahat ||
Wika ni Sañjaya: Sa labang iyon, wari’y isang naglalagablab na apoy ang lumalamon sa mga kṣatriya. Ang mga karwahe’y tila bulwagan ng apoy; ang mga busog ay parang mga dila ng liyab; ang mga espada, sibat, at mga pamalo (gada) ang nagsisilbing panggatong; at ang kumpol ng mga palaso ang siyang malaking lagablab—larawan ng digmaang sumusunog, kung saan ang kagitingan ay nagiging mapanirang sunog na sumusubok sa sukdulan ng kṣatriya-dharma.
संजय उवाच
The verse underscores how warfare, even when framed within kṣatriya-duty, becomes a consuming force like fire—highlighting the ethical tension between prescribed martial duty and the catastrophic suffering it unleashes.
Sañjaya describes the battlefield with an extended fire-metaphor: chariots appear as fire-halls, weapons as fuel, and volleys of arrows as towering flames, conveying the intensity and lethal momentum of the combat.