महाराज! इस प्रकार द्रोणाचार्य और धृष्टद्युम्ममें भीष्मके लिये यह घोररूप एवं भयानक महायुद्ध हुआ ।। अर्जुन: प्राप्य गाड़ेयं पीडयन् निशितै: शरै: । अभ्यद्रवत संयत्तो वने मत्तमिव द्विपम्
arjunaḥ prāpya gāḍheyaṃ pīḍayan niśitaiḥ śaraiḥ | abhyadravat saṃyatto vane mattam iva dvipam ||
Wika ni Sañjaya: “O Hari, sa ganitong paraan, alang-alang kay Bhīṣma, sumiklab sa pagitan ni Droṇācārya at Dhṛṣṭadyumna ang isang dakila, kakila-kilabot at nakapanghihilakbot na labanan. Pagkaraan, si Arjuna, nang makalapit, mariing dumiin sa pamamagitan ng matatalim na palaso at sumugod nang ganap na handa—gaya ng isang lasing na elepanteng rumaragasa sa gubat.”
संजय उवाच
The verse highlights kṣatriya-dharma in action: disciplined readiness (saṃyattaḥ) and resolute engagement, while also showing how war’s ferocity can resemble uncontrolled natural force—raising an ethical tension between necessary duty and the terrifying momentum of violence.
Sañjaya reports that a fierce clash has formed around Bhīṣma, involving Droṇa and Dhṛṣṭadyumna. In that context Arjuna closes in and intensifies the assault with sharp arrows, rushing forward like a maddened elephant in a forest.