संरब्धयोर्महाराज समरे चित्रयोधिनो: । यथा देवासुरे युद्धे बलिवासवयोरभूत्,परंतप! महाराज! इस प्रकार समरांगणमें क्रोधपूर्वक विचित्र युद्ध करनेवाले उन दोनों वीरोंमें भीष्मके लिये बड़ा भारी युद्ध हुआ, मानो देवासुरसंग्राममें राजा बलि और इन्द्रमें दन्द्ययुद्ध हो रहा हो
saṃrabdhayor mahārāja samare citrayodhinoḥ | yathā devāsure yuddhe balivāsavayor abhūt, paraṃtapa |
Sinabi ni Sañjaya: O dakilang hari, sa labang iyon, habang ang dalawang pambihirang mandirigma ay nagtatagpo nang may nag-aalab na poot, ang sagupaan ay naging lubhang mabigat para kay Bhīṣma—gaya ng tanyag na tunggalian nina Haring Bali at Indra (Vāsava) sa digmaan ng mga diyos at mga asura. Ipinahihiwatig ng paghahambing na ito hindi lamang ang lawak ng karahasan, kundi pati ang bigat na moral ng tunggalian, kapag ang mga makapangyarihang kampeon, dahil sa galit, ay ginagawang halos alamat ang paligsahan ng lakas sa larangan.
संजय उवाच
The verse highlights how anger intensifies conflict and magnifies its destructive power; even a righteous warrior like Bhīṣma can be drawn into a battle that becomes mythic in scale, reminding the listener that passions (especially krodha) can eclipse restraint and deepen the moral gravity of war.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that two extraordinary fighters are clashing fiercely on the battlefield, and the struggle becomes especially heavy for Bhīṣma; the scene is likened to the legendary duel of Bali and Indra during the devas–asuras war.